December versnelt alles wat in ons heeft liggen sluimeren.
Je kijkt terug op het voorbije jaar: een relatiebreuk, een scheiding, een ontslag, dat Grote overlijden, dat verweesde gevoel…
Velen onder ons dragen een diep, stil verdriet. Eenzaamheid. Die (onverwachte) relatiebreuk, dat overlijden dat inhakte, of dat onverwachte ontslag, weg collegiale kring!
Onderschat dat gevoel niet. Erken het. Want hoe menselijk het ook is, het blijft voor velen een taboe.
Aan het einde van het jaar -en zeker wanneer kerst nadert- kunnen één of meerdere van die gebeurtenissen plots rauwer binnenkomen dan verwacht.
Je schommel krijgt een duwtje.
En nog één.
Tot je niet meer merkt hoe hard je heen en weer wordt geslingerd, tot je bijna overkop gaat.
Je verlangt naar iemand die je zachtjes tot stilstand brengt, iemand die je even vasthoudt en de draaierigheid uit je lijf ademt.
Maar die iemand is er niet. En dat gemis snijdt het hardst.
Je vraagt je af: “Wat heb ik misdaan?”
Je wordt overweldigd door schuldgevoelens.
Je gaat pleasen, op zoek naar troost, terwijl je nog duizelt van die schommeltocht en de snelle kerstlichtjes die op je netvlies flitsen.
Zo sta je daar: met blote voeten op ijskoude stenen, midden in wat de warmste tijd van het jaar zou moeten zijn.
Als dit herkenbaar voelt: je bent niet alleen en vooral niet gek.
En het hoeft niet zo te blijven.
Wil je inzichten, waardoor je weer mensen op je pad krijgt? Een aangepast, fijn en haalbaar stappenplan?
Je bent welkom. Vrijblijvend en discreet.
Lieve groeten,
Aloka